Arama sonuçlarınız

Blobfish: Fazlasıyla mutsuz görünümlü olan balık, Avustralya ve Tazmanya’da 600 – 1200 metre arasında yaşar. Görünümü nedeniyle çirkin balık ismi verilmiştir.

Denizgergedanı olarak da bilinirler ve Kuzey Kutbu denizlerinde yaşarlar. Alınlarındaki uzantı ise aslında bir diştir ve erkeklerde çıkmaktadır. Bu diş 3 metreye kadar uzayabilir.

Dünyanın en renkli hayvanları arasında yer alırlar ve gövdesinde yaprak benzeri çıkıntılar vardır. Bu şekilde de kendilerini kamufle ederler.

Büyük kafaları, geniş göğüs yüzgeçleri vardır. Genellikle derin denizlerde yaşarlar. Alt çeneleri üste göre daha öndedir ve uzun dişleri vardır.

Derin denizlerde uzun yıllardır evrim geçirmeden yaşayan bir hayvandır. Avını yakalamadan önce tüm kollarını açarak siyah renge dönüşür.

Seni içimin en ücra köşesine gizledim; ürkek, tedirgin, temkinli...” Her temmuz, bana şehrimi anımsatıyor dünyanın her neresinde olursam olayım. Çok zaman geçirip, çok anı biriktirdiğim; bol tuzlu denizinde, üzerimde taşıyıp da sevmediğim her ne var ise dalgalarıyla atmaya çalıştığım; salkım...

bîpayanım aguş-i mevtte başlar hayatım yalan ile bir ömür ey yâr bir kendimi kandırırım Birgün seni yazmaktan vazgeçersem şiraze, bu hâmuşun ardına düşme. Gün gelir herkes ve her şey susar şiraze. Açanlar solmak, duranlar eğilmek, parlayanlar sönmek, gidenler dönmek mecburiyetinden baş...

Dediler ki, “bahar geldi dayandı kapıya. Dedim sevinçle, “nerede, hani? Dediler ki, “işte tık tık’ları açacak çiçeklerin habercisi.” Dedim bir telaş bir telaş, “çiçeklerle mi gelir bahar hep böyle?” Dediler ki, “elbet ya, rengi rengine uymaz her ağacın, açılır da saçılır göğe doğru. Dedim merak...

Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma şiraze. Seni pamuklara yatırıp uyutmak geçti içimden. O kadar narindi yüreğime yansıyan duruşun. O kadar narin... Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma şiraze. Ben garip bir küçük kız, sana baktım uzun uzun. Yüzümden döküldü parçalanmış yaşanmışlar. Sen ne...

Ey sen’i ben bilip ben’i sen’de sen’i ben’de erittiğim! Ayıl da ayıl da kaç meş’um hergelenin çelmesine takıldığımızı gör. Aşk da bir çukurmuş aslında ehil olmayana, cehennem gibi Bir velvelenin orta yerinde, sürgün’lerin alevlere atıldığı zamanlardan kalma beş bin mısrayı maziye...

kesme nevanı içine salsalar da keder kırılsa gönül medd ü cezr ile hepsi geçer... hepsi geçer... El’an şiraze, gün yüzünü dönerken geceye tırmanıyorum içimdeki Altay’a. Ben hep tırmanıyorum şiraze. Tırmandıkça dikleşiyor yokuşlarım. Annem düşüyor aklıma bir ara. Annem şiraze, hep uzağımda...

Susacak kadar sus, susamayacak kadar pus. Sus ve de pus, suspus şiraze. Biri daha gidiyor, bir yakınlık daha uzak olmaya saat on yedi sularında başlayacak. Az uzak, az biraz uzak, az biraz daha uzak. Gidenlerin ardından insan hep suspus şiraze. vefalı mıyım vefadan eser miyim vefanın...

geceyi sabaha bağladıklarında durdu tren kaybettiklerini bulmaya gelmişlerdi kuzeye o günlerde korku evlerin damında yer etmiş cesaret memleket değiştirmişti Trenler gidiyor çuf çuf da çuf çuf. Bu toprakların yarıdan fazlası demiryolu şiraze. Bana gitmeleri hatırlatmak için böyle...

sabahları yağmur düşerdi yollara ben düşerdim yağmur damlalarına, bir başka hoşluk içimde tanıyan tanırdı, tanımayan tanımazdı bir dokundular mı bir dahası olmazdı kaçardım ya ben, ya kaçarlardı benden bir günah koşardı peşimden korkardım... Çok eskidendi sanki şiraze. Bundan kırk asır...

birgün’dü birgün’ün bir günüydü, yazıldı ....... Yolun sonu hayat. Yolun başı hayat. Yol boyu hepten hayat. Sıkışıp kaldım şiraze. Diyorum çoğu zaman göklere dönüp yüzümü “emanet çok ağır.” Büküldükçe bükülüyorum şiraze. Çatlayan ellerim acıyor. Tırnaklarım acıyor. Saçlarım, kaşlarım...

şakayık ki dağların lâlesi, seni bekler gizli gizli her sabah umutla döner yüzünü göğe, bir dua belki dilinde ve her akşam çöküşünde büker boynunu, döker yüzünü ertesi güne... Ben... nereden geçersem geçeyim, hangi kapıyı çalarsam çalayım ve her kimle oturup sohbete dalarsam dalayım bir...

Al yalnızlığımı ört üzerine şiraze. Al şiraze yalnızlığımı, ört üzerine. Belki o vakit bırakıp her şeyi, gelirim biryerlerden başlamak için yeniden. Hani yalnızlığa pek alışmışların cesareti de gün gün kırılırmış da aydınlıktan dahi korkar olurlarmış. Bir yaprak hışırtısı, en şiddetli...

“seninle konuşmalıydım şiraze çok çok önceleri ilk karşılaştığımda, bir park duvarı üzerine oturmuş yoldan geçenlerin nereye gittiklerini merak eden bakışlar taşımaktaydın yanında ben de belli ki senin henüz farketmediğin o eşsiz güzelliğini doya doya seyredebilme telaşıyla bir köşe buldum...

Bıraktığım hiçbir şeyin bıraktığım gibi olmadığını olmadığını kendimin bile o şehirdeki gibi... biliyorum zaman tepeleyip geçiyor her şeyi; beni, seni, damdaki kediyi, kaf dağı’nı, anıların her an’ını... zaman ilerledikçe netleşiyor geçmiş, geçmişin satıraraları canlanıveriyor isimler yüz...

buz tutmuş türkülerin dilinden damlıyorum; ben hep yabancıyım, nereye gitsem yabancı dediğim güz başka, eylül başka, havada dolaşan bulutun tadı başka bilmiyorsun, kaç gece namludan baktım göğe; senden bittim, senden son uçurumundan düştüm derinlere, ‘pat’ diye kuru bir yaprak gibi çatladı...