Arama sonuçlarınız

Beslenmek yaşamanın temel kurallarından biridir. Tüm canlılar hayatlarını devam ettirebilmek için besin ihtiyaçlarını karşılamaya çalışırlar, zorda kalan her canlı kendisinden beklenmedik davranışlar ortaya koyabilir, zorlukları aşabilir. Sonunda da istediğini elde eder.

Dünyamızda her zaman iyiliğe karşı iyilik yapılmaz. İyiliğe karşı kötülük de yapılır. Yoksa ömrü boyunca sahibine hizmet etmiş ve bir kazanç sağlamış öküz, yaşlanınca sahibi tarafından kesilmezdi.

Bir işi, en iyi o işin ustası, uzmanı bilir. Birine çok iyi bildiği bir şey öğretilemez, bir konuda bilgi verilemez. Böyle bir şeye kalkışan ya da çalışan kendisini gülünç duruma sokar.

Dünyadaki makamı ne olursa olsun herkes eceli geldiğinde bu dünyadan gidecektir. Ecel kişinin vasıflarına göre gelmez.

Ufak bir iş yaparken büyük bir hataya sebep olmak anlamına gelmektedir.

Aşırı ölçüde yeme içmeye düşkün olan kişiler kolay kolay kendine dost edinemez. Çünkü böyle kişiler, sıklıkla sosyal hayattan uzak, yeme içme üzerine planlar yapmakla meşgul olurlar.

Değerleri olmadığı hâlde değer verip saygı duyarak, bazı unvanlar vererek, överek, pohpohlayarak bir kimseyi iyi yetişmiş, değerli bir kimse yapamayız. Gerçek şahsiyet, olgunluk, insana yakışacak durum, tutum ve davranış insanın kendinde bulunmalıdır.

Kişiler kendilerini ilgilendirmeyen konularda ortaya atılmamalıdırlar. Ayıplanmak ve kınanmak bir yana bu işten zarar görebilirler. Çünkü kişiler kendilerini ilgilendirmeyen konularda sağlıklı karar veremezler. Fikir sorulmadan akıl öğretmek yanıltıcı olur, kişinin adını boşboğaza çıkarır

Bir işe girişilirken zarar etme olasılığı da göz önüne alınır. Ancak uğranılan zarar, işin batmasına neden olacak büyüklükte ise, o işten vazgeçmek gerekir.

1. Önemli bir durumun netlik kazanması için küçük, önemsiz belirtilerin varlığı yeterli değildir. 2. Güzel ve hoş da olsa, küçük bir değeri elde etmekle mutluluk tam anlamıyla yakalanmış sayılmaz.

Başka bir kimsenin malı, kişiye olduğundan daha değerli görünür. Çünkü insan nefsi doymak bilmez, kendisinde aynısı olsa da, başkasının elindekine imrenir. Hele insanlar birbirlerini çekemiyorlarsa birinin elindeki mal, diğerini sürekli rahatsız eder. Aslında anlamsız bir kıskançlıktır bu.

Yakışıksız, delice şeyler yapan kimse, davranışları nedeniyle utanacak bir durumda değildir. Ancak, onun bu yaptıklarından ailesi, yakınları utanırlar ve bundan üzüntü duyarlar.

1. Evli çiftlerden erkek, eşinin söylediği her şeyi önemsemez, kadın da eşinin bazı kusurlarını görmezse o çiftler mutlu olur. 2. Bir toplumda insanlar birbirlerinin değişmeyecek yönlerini değiştirmeye çalışmamalı, onları bu huyları ve özellikleri ile kabullenmelidir. Karşılıklı anlayış...

İnsan hayatında en az sorunla yaşamak için, davranışlarında her zaman ölçülü olmalıdır. Yumuşak davranması gereken kişiye yumuşak olmalı, sert davranılması gereken durumlarda sertliğini göstermelidir. Sert davranması gerektiği halde, etkili setlik göstermeyen kişi bunun zararını görür...

Bir kişi, bir iş üzerinde çalışırken, o işi başarı ile yapması için, aklı ve gözü başka yerlerde olmamalıdır, kendini işine vermelidir.

Yetiştiği ailesi çevresi, dost ve arkadaşları, kaba, görgüsüz olan kişiler vardır. Bu kişiler her ne kadar nazik ve kibar olmaya çalışsalar da, bir zaman gelir ki kabalıklarını, görgüsüzlüklerini ortaya çıkaracak davranışta bulunurlar.

Bazı dostluklar ne yazık ki karşılıklı çıkar ilişkisine dayalıdır. İki taraf arasındaki bu tür dostluğun dayanağı yok olunca, bu yakınlık, dostluk da biter.

Yönetilen veya buyruk altında çalışan kişi, tutumunu ya da çalışmasını yöneticisinin tavrına göre ayarlar. Bu sebeple yönetilen değil yöneten, çalışan değil çalıştırıcı daha önemlidir.

Çalıştırdığın veya hatırın geçen insanlara sık sık eleştirilerde bulunmak, emirler verip bir şeyler yaptırmak sözlerinin etkisini yok eder; dolayısıyla o kimseler yüzsüz ve seni dinlemez olurlar. Benzer bir şekilde bu kimselere haklarını eksiksiz ver; yeterli yiyecek ve para ver, sıkıntıya...

Yüce amaçlar peşinde koşan ve kendini ona lâyık gören kimseler küçük, önemsiz, değersiz şeylerin ardına düşüp de vakit geçirmezler.